پرچم کمک داور سرنوشت مدت هاست که به علامت آفساید ماندن شادی هایم بالاست.نتیجه ی

سرنوشت من و زمستان با هم به تساوی کشیده شده ، در حقیقت بازی به نفع تو تمام شد.

تقدیر،قانون گل نهایی را منحل کرد تا مبادا تو با گل لبخندت دروازه ی سکوت را بشکنی.سرنوشت

حتی ثانیه ای وقت اضافی برای باز پس گرفتن انتقامم از غم تو منظور نکرد.قلبمن بیشترین گل را

 از تو خورده.تو دروازه ی قلبم را با مهارت عجیبی گشودی و ترجیح دادی که دروازه ی سکوتم هم

چنان بسته  بماند.شنیدم که تکل از پشت کارت قرمز دارد.نمی دانم آن زمانی که سرنوشت به

تنها بخش باقی مانده از آرزوهای من پشت پا زد،داورها کجا بودند؟

هیچ کس حتی کارت قرمز هم نشانش نداد.چرا هیچ داوری خطاهای سرنوشت را نمی بیند!!!

سکوت تو خطای مسلمی است که پنالتی دارد. مدت هاست که تو دفاع آخر یا همان عقل مرا

به شدت مصدوم کرده ای.یاد تو دائم با ضربه های آزاد درست کنار دروازه ی قلبم آتش به جانم

می زند.حقا که دروازه ی خد را خوب بستی و نقطه ی دل ضعیف و رسوای مرا یافتی.قضیه

یک کرنر ساده نیست،تو از همه طرف به من گل زدی!!

درد دل هایم را به اوت نزن!به خدا اینها شوت های هوایی یک نفس نیست،ضد حمله هم نیست،

که دفعشان کنی!!نگذار فراغ تو در همین بازی نخست از دور شرکت کنندگان در مسابقه ی زندگی

جام پیکار حذفم کند.تو چه آسان مرا از اوج جدول آرامش به دسته آخر دلواپسی فرستادی.

من فقط از تو گل خوردم!!حالا که درکم می کنی با مهربانیت برایم از تقدیر آوانتاژ بگیر....

یاد تو در بین نود دقیقه صبوری و تحمل هم رهایم نمی کند.تو را به خدا تجدید نظر کن.

تو دیگر کارت قرمز نشانم نده . کسی که خودش یک کارت زرد هم ندارد،آنقدر مهربان است که

گمان نمی کنم به کسی که خطاهایش تنها دیوانگی است قرمز نشان دهد.

محرومم نکن!!بگذار تماشایت کنم تا زندگی کنم.من با دیدن تو زمین دنیا و توپ تقدیر را خواهم

بوسید و با افتخار به عنوان پیش کسوتی در عشق برای همیشه با جام زندگی خدا حافظی

خواهم کرد.